Niby wszystko układa się tak jak powinno.Znalazłam przytulną i piękną kawalerkę na nowym osiedlu.Cieszyłam się jak dziecko do momentu, w którym powiedziałam moim najbliższym o wyprowadzce.To jest w tym wszystkim najbardziej przykre,że zamiast wspierać i motywować dołują i zmiechęcają.Właśnie dlatego o wszystkim powiedziałam kiedy mieszkanie było już zaklepane.Nie wiem na jak długo starczy mi sił aby samotnie stawiać czoła wszystkim przeciwnościom i bronić marzeń.Póki co nie zwątpiłam i podejmuje kolejne kroki w drodze do szczęścia.Ale do cholery gdzie są wszyscy przyjaciele??????Gdzie Ci, którzy cieszą się ze szczęścia najbliższych a nie tylko poklepują po plecach wtedy kiedy jest źle.Moje plecy mało klepane bo sama jakoś daje sobie rade i nie wiem jak to się stało ale zamknęłam w sobie to co najważniejsze i chyba nikt nie wie.Mam teraz cel i czy się to komuś podoba czy nie- nie zrezygnuje!Po raz pierwszy od tak długiego czasu mam plan na życie.Może nie jest dopracowany w stu procentach i nie jest to plan dziesięcioletni ale jest.Chociaż sama jak palec i czasem łzy cisną się na oczy nie poddam się, bo nie ma powodu dla którego miałabym się odwrócić za siebie.Wynocha sentymenty- to jest mój czas!!!!!!!!!!!!!