Czasem za dużo myślę a potem się zasmucam. Spotkała mnie pewna sytuacja, która nie nastawiła mnie pozytywnie do ludzi. Mówiąc krótko widzisz uśmiechy niby najszczersze na świecie a tu ci potem mendy nóż w plecy wbijają z tym samym uśmiechem. No cóż... życie...Najgorsze jest to, że nie mogę powiedzieć, że wszystko wiem. Środkowy palec w ich stronę tylko mogę wystawić i unikać takich ludzi. Ostatnio mało piszę nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia. Jest coś co bardzo mnie zniechęca i będę musiała coś zrobić z tym faktem.I nawet wiem już co...:) Ten kto powinien wiedzieć, będzie wiedział.
Wczorajszy dzień był jednym tych, dla których warto żyć. Pracodawcy wywalili mnie już w czwartek na zaległy urlop, z czego nie byłam zadowolona bo nadgodziny robiło mi się wyśmienicie. No ale mus to mus:) Moja siostra postanowiła mnie wyciągnąć z domu i cały piątek spędziłyśmy na powietrzu:). Spacer po Sopocie okazał się fantastycznym pomysłem. Było miło i śmiesznie:) Będę długo wspominać dyskusję na temat gustowności czapki milki i ważenie jajek z niespodzianką i dwugodzinnego poszukiwania drapaka. To było wiele sytuacji, których opisać się nie da, a na wspomnienie których uśmiech na ryjku się pojawia. Popołudnie i wieczór minęły przy ogórkowej i trzech winach. Żeby nie było, że ja sama z siostra tyle win wypiłam wspomne, że przyszli goście:) Cezar w pierwszej chwili nie wydał się być zachwycony, ale po piętnastu minutach zrozumiał, że goście oznaczają jedno- więcej ludzi do gryzienia i zabawy. Zdziwił się jak wszyscy wyszli. Wymęczony spał do 10 rano. Jego zapewne głowa tak nie bolała bo wina nie pił:) Oj fajnie było i pewnie nie raz będziemy to wspominać. Dziękuję losowi, że mogłam spotkać na swej drodze .....